Blowin’ in the wind

Wind en ik zijn geen vriendjes. Nooit geweest ook. Met fietsen altijd tegenwind, voor goed windsurfen had ik niet echt voldoende talent en buiten lezen gaat niet met wegwaaiende stukken krant of spontaan omslaande pagina’s van boeken en tijdschriften. En ondertussen valt alles om en dicht.

Ik heb ooit eens een documentaire gezien over hoe zwermen treksprinkhanen (locust) zich ontwikkelen tot niets ontziende plagen. In vruchtbare tijden is er zo’n grote bevolkingsgroei dat ze steeds dichter op elkaar komen, transformeren en elkaar uiteindelijk maximaal irriteren door de steeds tegen elkaar komende achterpoten. Waarna ze massaal het luchtruim kiezen om de wijde omgeving te terroriseren. Als het waait, voel ik me zo’n sprinkhaan. Die voortdurende aanraking, de kou, het constante geblaas en geloei rond m’n hoofd, om gek van te worden.

Vandaag waait het dus. Harder nog dan afgelopen dagen en uit het zuidwesten wat voor mij kwalificeert als tegenwind. Ik ben wel lekker fris begonnen na een heerlijke jaren zeventig maaltijd en ontbijt en een prima nachtrust. De geluiden van schreeuwende Feyenoord supporters (huh? Wat doen die hier?), het verkeer en het rangeerterrein aan de overkant werden prima gedempt door de oordoppen. Waarom hebben hotels overigens altijd overal zelfsluitende deuren die de hele avond, nacht en ochtend met harde, galmende klappen dichtvallen? Heeft de brandweer een hekel aan slapende mensen?

Wat bijzonder om te zien dat sommige dingen gewoon niet veranderen. Het restaurant van mijn hotel van gisteren, de bediening en de gerechten, het zijn kopieën van de vele Duitse vakanties met papa en mama uit mijn jeugd. En waarom ook veranderen als het goed is? De asperges met “salz kartoffel”, geklaarde boter en omelet waren eenvoudig, licht en (inderdaad) smaakvol. De harde witte broodjes ‘s ochtends precies als die van vroeger. Gelukkig wel aangevuld met moderniteiten als volkoren boterhammen, muesli, (gesuikerde vruchten)yoghurt en vers fruit! Prima om de dag mee te beginnen en fijne ingrediënten voor de geïmproviseerde lunch.

Tijd om mijn weg over de Rijn te vinden. Op het echte Pieterpad neem je hiervoor een pontje dat eens per uur de oversteek maakt bij Millingen aan de Rijn. Emmerich heeft hiervoor een heuse brug. Het is een enorm gevaarte en, naar later blijkt, ook enorm druk. Voor je er bent moet je eerst de hele stad door. Waar Zutphen een hele fijne trap heeft voor fietsers en wandelaars, moet ik hier ver in het binnenland het begin van de brug opzoeken. Wel jammer, want de “Rheinpromonade” is een van de weinige hoogtepunten van de stad. Maar die wordt bruusk beëindigd daar waar de resten van een chemische fabriek beginnen die zo te zien in de jaren zestig is neergezet en niet lang daarna verlaten.

Nog voor ik de brug heb verlaten, heb ik de eerste vijf kilometer al achter de rug. Al op een kwart, dat schiet lekker op! 

En van de andere kant ziet het er ook best leuk uit.

Komoot wil mij nu via Kleve naar de eindbestemming brengen. Dat betekent nog minimaal zes à zeven kilometer doorlopen op het fietspad naast een enorm drukke, provinciale weg. Daar heb ik geen trek in. Het lawaai en de stank vermeid ik liever. Via fietsers leer ik dat er ook een rustiger parallelroute is tussen de weilanden. Wel wat langer, maar vooruit dat maakt op zo’n eind ook niet meer uit.

Zonder enige beschutting is pas echt merkbaar hoe hard het waait. Als het nu gaat regenen of onweren, ben ik de pineut. Er is geen mogelijkheid om ergens te schuilen. Maar het zonnetje laat zich af en toe zien en het is heerlijk rustig. Met de oortjes op standje noise canceling en een interessante podcast, is het vol te houden. Wel jammer dat ik juist vandaag blijkbaar mijn Space53-petje voor bescherming tijdens de hete dagen niet goed goed aan m’n rugzak had bevestigd. Tijdens een pauze langs de weg blijkt het verdwenen. is dit een teken dat het tijd wordt voor een nieuwe werkkring met bijbehorend petje?

Eenmaal in Kleve loop ik spontaan tegen een “Bäckerei-Café” aan. De eerste koffiegelegenheid van vandaag. Dat is de consequentie van een route langs de bewoonde wereld. Eigenlijk is het al lunchtijd, maar voor de hier uitgestalde lekkernijen maak ik een uitzondering. Die boterhammen zijn straks ook nog wel lekker.

Eigenlijk is dit wel zoals ik het ooit bedacht had. Tien, vijftien kilometer voor de ochtend, dan een goede (lunch)pauze en dan ‘s middags nog een keer vijf tot maximaal vijftien kilometer. In extreme gevallen kan ik zo 30 kilometer halen op een dag. Gelukkig is het vandaag niet zo’n extreme dag, want dat valt nog best tegen. Kleve ligt op de helft, maar het voelt een stuk verder. Dat belooft nog wat!

Ik wilde nog even naar huis bellen, maar die mevrouw wilde maar niet uit de telefooncel komen.

Afgezien van de drukke wegen waar ik af en toe toch weer langs moet lopen, is het een mooie omgeving. Bij de zoveelste kruising, bovenop een viaduct, zie ik onder me een eenzaam wandelpad langs het spoor lopen dat grofweg mijn kant op gaat. De enige manier om er te komen is over de vangrail en via een streng verboden diensttrapje langs het talud naar beneden. Prima geschikt voor deze jonge gems met autoriteitsissues! Zou het komen door de podcast over de Pirate Bay waar ik op dat moment naar luisterde?

Het verdere verloop van de wandeling is “uneventful”. Het wordt lekker zonnig en dat is (nu nog) fijn. Even denk ik er bijna te zijn, maar dit plukje bebouwde kom blijkt vals alarm. Nog een goede zeven kilometer. Interessant hoe ik in de auto op de kilometer en minuut kan inschatten hoe lang ik nog moet en er lopend zo ver naast kan zitten. Iedere referentie ontbreekt.

Na steeds meer pauzes is het dan eindelijk zo ver. Snel inchecken, shirt wisselen en warme schoenen uit. Het zonnige terras lonkt!

Mooi glas trouwens, maar wel goed vasthouden. Bij de (Nederlandse) buurvrouw waait ‘ie tijdens een forse windvlaag pardoes om. Weer die wind hè. Echt waar, geen grap.

De nachtrust gaat helemaal goedkomen zo te zien.

Het fotograferen van mijn bordje met eten is niet bepaald een hobby, maar deze wil ik de meelezers niet onthouden. Direct na het maken van de foto ging de telefoon. Het waren de jaren ‘70. Ze wilden hun “Schweinefilet mit Bratkartoffeln” terug. Maar daar ga ik niet aan beginnen. Smaakvol en voedzaam en de knapperig verse groenten kan ik goed gebruiken. Alleen het voortdurend met kleine stapjes driftig heen en weer stappen van het oude mannetje die naast eigenaar ‘s avonds ook bijklust als ober  (als ik “strabant” zeg, weet in ieder geval Diana precies wat ik bedoel), werkt stevig op m’n zenuwen. Mijn fout natuurlijk om in de bar tussen de restaurantzaal en keuken te gaan zitten. Ik hoop voor hem en zijn “Kreislauf” dat hij snel wat rustiger aan gaat doen.

iEn dan nog de statistieken van vandaag. Morgen weer zo’n dag, dan richting het altijd romantische Express Hotel bij vliegveld Weeze. Dan wordt het ook de hoogste tijd om weer wat overnachtingen te boeken. Tegen die tijd heb ik waarschijnlijk een beter idee over waar ik wanneer kan zijn.

Het is wel opletten geblazen, want al experimenterend met Google maps, overnachtingswebsites en Komoot heb ik gemerkt dat het zeker in het dunner bevolkte Duitsland goed mogelijk is om mezelf in een soort doodlopende weg te manoeuvreren. Dan is de afstand tot de volgende overnachtingsmogelijkheid gewoon te groot om in een dag te overbruggen en zit er niets anders op dan weer terug te lopen en een andere route te kiezen. Dat zou jammer zijn!