In the Dutch Mountains

Na een redelijke (zeer koude) nacht wachtte mij een lange dag vandaag. Eerst een gezellig ontbijt in de keuken van en met mijn gastdame en -heer (gepensioneerde psycholoog en huisarts), waarna ik nog even bleef wachten tot de plensbuien voorbij waren. 

Het was lekker fris en nog steeds vochtig, dus voor de zekerheid met jas en regenhoes op pad. Ik mocht meteen “de berg” op. Zo noemen ze hier in de omgeving de richel die in miljoenen jaren van afzettingen door Rijn en Maas gevormd is. Omdat zowel Holten als Vaals buiten mijn route vallen, is dit waarschijnlijk de dag van de meeste klimmetjes (sommige best stevig) in Nederland. Dit leverde prachtige plaatjes en vergezichten op, die door de foto’s hieronder geen recht worden gedaan. Ik krijg ze trouwens niet groter op de pagina.

Ik sta echt versteld van de prachtige natuur in Nederland zoals nu in deze grensstreek. Dankzij de avontuurlijke routes hoor ik ook vooral vogels en geen verkeer. Des te meer valt op hoeveel lawaai al onze gemotoriseerde vervoermiddelen eigenlijk maken. En hoe erg ze stinken 🤢.

Venlo blijkt trouwens een grote stad om omheen te lopen. Naar mijn gevoel loop ik uren in de omgeving van de stad. En dan zeggen ze dat Apeldoorn zo groot is!

Vanochtend ook de eerste keer dat ik tijdens het lopen iets op een van mijn tenen voelde dat wel eens een blaar kon worden. En dat ondanks de al weer heel lang niet meer gewassen sokken. Snel een Compeed pleister erop, want better kleef dan sorry (sorry 🙊). Het hielp wel meteen!

Voordeel van deze omgeving is dat hier dus wel horeca zit. Omdat ik hierna voorlopig  vooral in Duitsland loop en inmiddels heb ondervonden dat het daar niet overloopt van Kaffee und Kuchen, neem ik het er van. Echte Limburgse Vlaai had ik ook nog niet gehad!

Als alle klimpartijen achter de rug zijn, loop ik Duitsland weer in en vooral door de bossen. Ik loop een stuk op met een man die zijn hond aan het uitlaten is, maar uiteindelijk zie ik eigenlijk geen mens meer. Tijdens dit stuk ook het langste rechte pad tot nu toe, ik denk alles bij elkaar ruim zes kilometer rechte weg. Gelukkig niet saai, want het is een soort geitenpaadje langs de hekken van een groot, afgeschermd natuurgebied. Inmiddels heeft het weer een paar keer flink geplensd, dus alles is zeiknat om me heen. Ik moet dus goed uitkijken waar ik loop  

De buien begonnen tijdens mijn lunchpauze. Ik zou op dat moment ook gebeld worden voor een zakelijk gesprek, dus ik ben er maar even goed voor gaan zitten. Wonderbaarlijk genoeg heeft het bladerendak boven mijn hoofd me de hele tijd droog gehouden. Had ik trouwens gezegd dat die wollen sokken niet gaan stinken? Ik kan je zeggen dat dat inmiddels wel zo is 😷 . Toch doe ik ze uit zo vaak het kan om mijn voeten rust en frisse lucht te geven. Je krijgt na verloop van tijd echt hele warme voeten tijdens het lopen en dat is niet prettig. Ondanks dat ik heb geleerd dat niet wassen helpt tegen blaren, gaan de sokken straks na aankomst weer even in een sopje. Er zijn grenzen aan mijn milieuvergunning!

Het is uiteindelijk een heel eind lopen vandaag. Met de wat latere start en de lange eet- en belpauzes kom ik uiteindelijk rond halfvijf aan bij het pension. Ik was er aan toe!

Eind van de middag is wel fijn aankomen. Er is wat tijd voor huishoudelijke klusjes en dan is het al snel etenstijd. Want vooral die namiddagen vind ik wel moeilijk door te komen. Lopend is de meeste energie er tegen die tijd wel uit en loop je vooral op wilskracht. Maar als je er al bent, is het met dit kille weer best een lange zit tot etens- en bedtijd. Zo gezellig zijn al die dorpjes nou ook weer niet en andere wandelaars om mee te kletsen ben ik nog niet tegengekomen.

Ik vind het trouwens heel leuk om alle reacties op dit blog te lezen. Het liefst zou ik ook overal op reageren, maar dan zit ik meer te typen dan dat ik loop. 

Met Pinksteren loop ik in de Eifel. Het heeft wat moeite gekost, maar het is gelukt om in ieder geval voor het hele weekend inclusief maandag een overnachting te vinden.