Sorry

Ik ben nog geen uur in Frankrijk en ik weet alweer waarom ik via Duitsland naar Zwitserland en Rome wilde lopen. Maar laat ik positief beginnen.

Na een beroerde nacht in het appartement waarin ik me gewoon niet zo op m’n gemak voelde, ben ik redelijk op tijd op pad gegaan. Het slechte weer was weggetrokken en de zon kwam al weer aardig door. Toch duurt het altijd langer in zo’n appartement met het zelf bereiden van het ontbijt, het opruimen en het inpakken. 

De familie beneden was nog niet ontwaakt, de stereo buiten stond nog uit.

Eerst de koers bepalen, want Rob, natuurlijk heb ik een kompas bij me. Wel drie. Ik zit iedere avond met m’n stafkaarten, magnetisch kompas, geodriehoek, liniaal en passer aan tafel om de route voor de volgende dag te bepalen. Anders was ik allang verdwaald? Toch? :-D

Goeiemorgen, en dat op je bijna nuchtere maag. Raar land dat Duitsland. Gewelddadige videogames zijn verboden, maar dit mag je gewoon midden in de natuur, zonder waarschuwingsborden neerzetten.

Vandaag weer klimmend het dorp uit. In het dorp zelf kon je een kanon afschieten zonder iemand te raken. Ondanks dat het zaterdagochtend was. Gisteravond was het namelijk feest in het dorp. Een bizarre mix van keiharde heipalenmuziek en plaatselijke fanfare dwarrelde naast het geluid van de stereo beneden door het raam naar binnen. Later gingen ze ook meezingen. Ik was blij met mijn oordopjes.

Zo’n klim als deze is toch een beetje alsof je een bobsleebaan probeert op te lopen. Hopelijk komen er geen tegenliggers.

Ongemerkt ben ik de laatste dagen van bossen met overwegend naaldbomen terechtgekomen in loofbossen. Het ruikt er lang zo lekker niet.

Klimmen in een bos is weinig bevredigend. Eenmaal bovengekomen, sta je nog steeds tussen de muggen en de hoge bomen, dus je ziet er niets. Hier gelukkig wel een mooie rotspartij waar bovenop ook weer bomen groeien.

Een klein steentje houdt dit gevaarte overeind…

Mijn eerste contact met Fransen. De vrouwelijke helft van een iets ouder echtpaar komt me tegenmoet en begroet mij in het Frans. Ik vraag of ik al in Frankrijk ben, maat we zitten nog in Duitsland. Ze tipt een kasteel in de buurt van mijn route en ik pas direct de route hierop aan. Dat maak ik later weer ongedaan als ik zie dat ik hiervoor nog drie steile hellingen extra mag beklimmen. Dat was nou net niet het idee. Morgen moet ik fit zijn om in de warmte de 25 kilometer naar Haguenau te kunnen lopen, dus vandaag wilde ik het rustig houden. Maar het was leuk van haar om me hier op te wijzen.

Tsja, wat kan ik zeggen. Geen koffiepauze vandaag. Dat is duidelijk.

Over minder mooie beelden in de natuur gesproken. Op mijn pad kwam ik dit ree tegen. Het kan niet lang dood zijn, het was nog grotendeels intact. 

Blijkbaar ben ik inmiddels in Frankrijk.

Lunchpauze op een Frans bankje in een Frans bos. Vlak na deze foto verschenen de wespen die vrij overtuigend aan wisten te geven dat ik weer op pad moest.

Maar eerst nog even ruim baan maken voor deze twee ruiters op buitenrit. Zo leuk om te zien midden in het bos.

En dan: Lembach. Mijn eerste Franse dorpje. Het is een mooi toeristisch plaatsje vol vakwerkhuizen en het is zaterdag dus mijn verwachtingen waren hoog gespannen. Hier sta ik voor de boulanger patisserie. Die was dicht. Net zoals alles hier.

Ook mijn hotel was nog gesloten. Na een paar minuten dwalen door het stokoude gebouw, vind ik eindelijk de receptie. Er staan twee mensen te praten, maar die kunnen mij niet helpen. Ik moest buiten maar even gaan zoeken. Aan de overkant was een jong stel een kantoorgebouw aan het slopen. Zij bleken de eigenaars en we hadden elkaar wel al gezien, maar ze reageerden pas toen ik demonstratief een stoel van het terras oppakte en pontificaal midden voor de ingang van het hotel ging zitten. Met grote tegenzin slofte de man des huizes naar de balie om mijn sleutel te pakken. Vanaf 19 uur was er eten en vanaf 18 uur kon ik iets te drinken krijgen. Het was nu halftwee. Welkom in Frankrijk. Op mijn vraag of ik morgen om 7 uur kon ontbijten vanwege de hitte en de grote afstand, grijnsde hij en wees richting de bakker. Die zou dan wel open zijn. En hij slofte weer terug richting het slooppand.

Welkom in Frankrijk. Had ik dat al gezegd?  

Klein detail. Dit is tot nu toe het duurste hotel van mijn trip. Op m’n kamer is behalve een bed en badkamer helemaal niets. De kast zit op slot, dus hangertjes voor m’n kleren heb ik niet. Ik heb een balkon, maar daar staat geen stoel op. Zelfs het wifi-wachtwoord moet ik blijkbaar zelf raden. Het ontbijt is peperduur, maar die €12 voor een sinaasappel en bakje muesli kan ik dus mooi in m’n zak houden.

Mijn stop in Lembach vandaag was eigenlijk helemaal niet gepland. Ik had me keurig in het Frans op het antwoordapparaat en de e-mail van een Frans klooster een stuk verderop gemeld met het verzoek om een nachtje te mogen blijven slapen. Maar na een week kreeg ik een e-mail terug dat ze vanwege personeelsgebrek helaas geen gasten meer kunnen ontvangen. De werkethos van monniken is ook niet meer wat het geweest is.

Op weg naar de bakker om de ontbijtspullen voor morgen te halen, word ik ingehaald door een Aston Martin. Hij rijdt de oprit aan de overkant in. Hier blijkt een 4-sterren hotel te zitten met een restaurant met 2 Michelin sterren. Waarom heb ik dat niet geboekt?

Waarom wilde ik ook al weer via Straatsburg lopen?