Animals

Vandaag is het blog er wat vroeger dan anders. Met de verwachte hitte en de korte te overbruggen afstand, was ik mooi vroeg op de plaats van bestemming. 

Deze viezerik kwam ík gisteravond nog ergens in mijn been tegen. Als je goed inzoomt zie je de zes pootjes. Ik heb hem in de wasbak verzopen.

Leuk, ik zie in de ontbijtzaal voor het eerst sinds tijden ook andere mensen aan het ontbijt. Maar helaas, het blijkt een stel norse kerels met wijde broeken met heel veel zakken en kniestukken. Die zitten hier overduidelijk niet voor de gezelligheid maar omdat ze ergens bezig zijn glasvezel te trekken ofzo.

Vandaag relatief koel begonnen en ik mocht ook meteen weer het bos in. Ik kan er maar niet aan wennen hoe snel je hier van de hectiek van een ontwakend dorp overgaat in de totale (menselijke) stilte van een verlaten bos.

En wat doe je dan als je in het bos door je navigatie ook figuurlijk het bos in wordt gestuurd? Een mooie manifestatie van wat in de bedrijfseconomie “Sunk Cost” wordt genoemd. Het gaat als volgt: je slaat volgens de instructies een pad in. Na enkele honderden meters (nooit direct, want dan is het veel te makkelijk!), komt er heel geleidelijk meer en meer begroeiing en wordt het pad steeds moeilijker begaanbaar tot het zelfs volledig lijkt te verdwijnen. Wat doe je? Keer je om, het hele eind door struiken en over boomstronken weer terug of ga je door, stug de ingeslagen weg volhouden zoals die immers ook op de kaart staat? Je hebt immers niet voor niets al dat hele eind gelopen.

Of, een ander voorbeeld: Je hebt decennia lang volgehouden dat schaalvergroting in de landbouw noodzakelijk is. Je hebt in al die jaren voor honderden miljarden aan Europese subsidies binnengesleept en een lobbycircus opgetuigd dat dit in stand houdt. En dan komt het moment dat je honderden miljoenen kippen varkens en koeien huisvest en langzaam maar steeds zekerder duidelijk wordt dat dit om allerlei redenen  toch niet zo’n heel goed idee is. Maar ja, ga je dan terug?

Sunk Cost, geld dat al uitgegeven is en toch de beslissingen van de toekomst beïnvloed. Je kan het voorkomen: zie het als een cadeautje van het verleden dat je kan aannemen, maar het hoeft niet.

Anyway, lang verhaal kort, ik ben natuurlijk niet dat hele eind weer teruggegaan maar heb mezelf naar een andere route toe weten te klimmen. Matig voorbeeld, maar goede ochtendgymnastiek.

Vandaag voor een flink deel de rotsenroute gevolgd die langs allemaal vreemdsoortige rotsenpartijen leidt.

Eindelijk een keer een grotere diersoort gezien en vastgelegd. In dit geval gefilmd. Kijk maar even bij de Video’s. Het gaat om enorm grote ratten, of eigenlijk beverratten. Weer zo’n exoot die door mensen naar Europa is gehaald en hier nu ellende veroorzaakt. Wel schattig om te zien zo en niet bepaald schuw.

Over dieren gesproken, kunnen we het even over honden hebben?

Volgens mij heb je in grote lijnen twee soorten honden: je hebt de leuke honden die samen met hun baasje op stap zijn, al dan niet aangelijnd, en je hebt die vreselijke blaffers, die opgefokte ADHD beesten achter schuttingen, balkons en portieken die voortdurend keihard blaffen naar alles dat voorbij loopt. Zogenaamd waaks, tot het echt nodig is. Wat een 🤬. 

Tijdens mijn klim- en klauterpartij in het bos hoor ik in de verte ook een kabaal van jewelste. Minuten lang luid geblaf. Niet van een hond, maar een heel stel. Alsof ze aan het jagen zijn. Geen comfortabele gedachte.

Eindelijk weer een leuke ontvangst! De laatste keer was bij het Nederlandse stel dat zonder enige voorbereiding of achtergrond een Hotel-Restaurant in de Eifel besloot over te nemen. Nu bij een groot vakantiehuis dat achter de anonieme gevel zeer comfortabel  blijkt te zijn. Behalve fijne, lichte kamers met goede bedden, is er een tuin met zwembad en een prachtige en enorme gemeenschappelijke ruimte voor het eten die ook wordt gebruikt voor cursussen en wijnproeverijen. En als klap op de vuurpijl vraagt de gastvrouw of ik vanavond een hapje mee wil eten, ze maakt een uitgebreide salade. Ondertussen zit ik nu heerlijk in de schaduw uit te dampen op mijn eigen balkon, drinkend uit het glas rabarberschörle dat de gastvrouw ook nog eens kwam brengen. Het lijkt wel vakantie.

Het plaatsje hier heet Hinterweidenthal en dat klinkt ongeveer zoals het er uitziet. Het ligt nogal achteraf, is net zo suf als al die andere doprjes en ligt in een diep dal. Ondanks dat ik de mast met telecomantennes hiervandaan op de berg kan zien staan, is er geen mobiel internet. Gelukkig heeft mijn onderkomen wifi.

Vandaag kwam de weersverwachting wel uit. Het begon mistig, maar al snel brak de zon in volle hevigheid door. Inmiddels is het 28 graden. Morgen worden buien en lagere temperaturen verwacht dus ik heb de geplande route een beetje aangepast zodat er wat meer schuilmogelijkheden zijn

Morgen ga ik eindelijk weer eens echt naar het zuiden. Al die oostelijke routes van de laatste dagen waren uit nood geboren omdat ik geen andere geschikte overnachtingsmogelijkheden kon vinden. Het wordt voor even mijn laatste overnachting in Duitsland. Vanaf zaterdag ben ik een paar dagen in Frankrijk.