Early in the Morning

Vandaag is het goed gelukt om vroeg te vertrekken. En dat was maar goed ook, want om 9 uur was het al 24 graden (Ik typ dit iets voor 17 uur en het is nu 35 graden). Daarbij is het bijna volledig windstil. Lekker weertje dus voor een stranddag!

Of de eigenaresse van mijn hotel zo blij was met mijn vroege start, valt te betwijfelen. Ze zag er niet bepaald fris en uitgeslapen uit. Maar ze was er, en dat was het belangrijkst. 

Vandaag dus een betrekkelijk korte route. Grotendeels door de bossen. Geweldig om ‘s ochtends vroeg het bos te horen ontwaken.

Duitsland kent nog wel wat plukjes oerbos, het schijnt dat het Zwarte Woud er een is, maar de grote dennenwouden waar ik dagelijks doorheen loop zijn gewoon aangelegd als productiebossen of als herbebossingsproject. Vandaar ook al die wegen en paden die eigenlijk vooral zijn bedoeld voor de bosbouwers en beheerders maar nu natuurlijk ook door recreanten zoals ik gebruikt worden.

De Reuzeberenklauw. Wordt tot 5 meter hoog. De bladeren zijn enorm, kunnen tot 3 meter lang worden. Het sap is in combinatie met zonlicht giftig en kan brandwonden en ontstekingen veroorzaken die littekens achterlaten. Eronder en erbij groeit helemaal niets meer. Puur Europese natuur? Welnee, door slimmeriken in de 19 eeuw naar onze streken gehaald als “tuinplant”. Hoe kan dezelfde mensheid die de boekdrukkunst of de computer hebben bedacht, ook dit soort stomme streken uithalen? Inmiddels staat de plant op de lijst van invasieve soorten en is bestrijding verplicht.

Grotere dieren zie je bijna niet. Vandaag een klein reetje dat vlak voor me het pad overstak. Achter me hoorde ik veel geruis in het struikgewas, maar ze kunnen zich zo goed verstoppen. Je ziet echt niets. En natuurlijk ga ik ze niet verder verstoren. Daarom maar deze foto van een gat. In mijn fantasie woont hier een konijnenfamilie.

Soms moet je toch een weg passeren. In dit geval een stevig stuk provinciale weg bij de op- en afrit van een snelweg. Gelukkig was het rustig en hielden de meeste automobilisten (uiteraard niet die in busjes) rekening met deze eenzame wandelaar. Als fietser zou je hier ook gewoon op de weg moeten fietsen. Moet je niet aan denken.

Komt de man met de hamer toch nog buurten! “Even” een heuveltje beklimmen gedurende bijna 2,5 kilometer met hellingen tot ruim boven de 27%. Geheel toevallig was het ondertussen ook 27 graden buiten. Leuk he?!

Hierboven heb ik rustig een flinke poos gezeten om weer op adem te komen en de eerste fles water soldaat te maken.

Uiteindelijk bestemming bereikt. Altijd leuk om je doel te zien liggen. In dit dorp zijn een hotel en een bakkerij die open was deze zaterdag. Driemaal raden wat mijn eerste stop was.

Twee kilometer verderop ligt de Bostalsee. Een groot recreatiegebied. Dat is toch wel jammer van het reizen te voet. Je gaat er niet even snel langs om te kijken of het de moeite waard is. Volgens mijn nieuwe gastvrouw vandaag niet. Er zouden meer dan 4.000 badgasten zijn en alle parkeerplaatsen zijn al de hele dag overbezet. “Ga vanavond maar even kijken, veel leuker”, zegt ze. Grappig hoe mensen zich niet meer kunnen voorstellen hoe het is als je je alleen lopend kunt verplaatsen.

Morgen wordt weer rond de 33 graden voorspeld en dankzij mevrouw hotel dubbelgeboekt staat een route van ruim 28 kilometer gepland. Vroeg beginnen heeft niet zo heel veel zin zag ik, want om zes uur is het al 22 graden en dat loopt snel op. Ik heb al even gekeken waar de treinstations zijn…