Train Wreck

Gisteren sloot ik mijn dag af met de Duitse versie van Surf & Turf: een combinatie van schnitzel, kabeljauwfilet, garnaal en Schwäbisch aardappelsalade. Als je niet te veel verwacht, best lekker. Daarna een moeilijke nacht in een veel te warme kamer.

Dit tamelijk lachwekkende bordje hing trouwens in het restaurant. Niemand spreekt er Engels dus de ironie zal personeel en gasten. wel ontgaan. Fruit en groenten zijn in dit deel van de wereld net zo zeldzaam als elektrische auto’s. Je kan het ook nergens kopen, ja bij supermarkten maar die vind je hier niet zo maar.

De lastige nacht werd gevolgd door vroeg ontwaken. Om 5 uur was het echt wel klaar. Nou had ik afgesproken dat ik vanwege de verwachte hitte eerder zou vertrekken en dus extra vroeg wilde ontbijten. Met wat moeite werd het 7 uur.

Om halfzeven stond ik beneden. De deur van de eetzaal was nog gesloten, maar daar kan je eenvoudig omheen lopen via de bar. Daar zag ik de schoonmaakster druk bezig met de voorbereidingen van het ontbijt . Zo lief! Ze was nog niet klaar, maar er lagen wat druiven en aardbeien, yoghurt en muesli. Genoeg voor mij. De broodjes kwamen er aan en konden in een aluminiumfolietje met kaas en worst mee voor onderweg. En zelfs een appel!

Iets na zevenen kon ik de deur uit. In al die leuke pelgrimstochtboeken lees je dan dat mensen vanwege de warmte tussen 4 en 5 opstaan van hun kribbe in de slaapzaal (ze sliepen waarschijnlijk toch al niet) en dan tegen 10-en ergens in een dorpje ontbijten. Leuk, dat zou ik ook wel willen. Maar waar dan?! 

Eitjes haal je hier uit de telefooncel. Wel prijzig trouwens (€0,38-€0,50 per stuk afhankelijk van de grootte). 

Zomaar wat foto’s van wat ooit eten gaat worden. Dichterbij eten kom ik onderweg dus meestal nooit.

Tsja, zo lijkt het nog wat zo’n Reuze Berenklauw. Je ziet dat het begin van de route vooral door open veld liep. Niet heel veel hoogteverschillen gelukkig want het was al erg warm.

Wat hoor ik toch? Alsof er op grote hoogte een verkeersvliegtuig overvliegt. Maar dan eentje die maar niet wegvliegt. Het blijkt het doffe gewoosh van een ronddraaiende windturbine te zijn. Deze jongen draaide in het aanwezige briesje al lustig z’n rondjes. Het geluid heb ik bijna anderhalfuur lang achterelkaar gehoord. En ja, ik loop nu wat langzamer, maar zo langzaam ook niet!

Inmiddels loop ik tussen de bomen en dat scheelt enorm met de warmte. Hier een foto van alle dieren die ik had kunnen zien en fotograferen. Nu zie jij ze ook.

De afgeritste wandelbroek is gelukkig een stuk koeler. Je krijgt er wel benen vol butsen, schrammen en bulten voor terug. Maar dat past goed bij mijn bovenlichaam want die wandelsnirts blijken echt geen enkele belemmering te vormen voor alles dat prikt of bijt.

Waarom willen die kleine vliegjes of mugjes eigenlijk altijd je ogen in? Zodra je even stilstaat (en dat doe ik vaak om voor jou deze leuke foto’s te maken), zwermen ze direct om je heen. Zo voelt het dus om een beroemdheid te zijn. En die meppen die ze uitdelen snap ik ineens ook een stuk beter!

Monument voor een molenaar die de eerzaamheid van zijn vriendinnetje tevergeefs probeerde te beschermen tegen een groep brutale kozakken en dit met de dood moest bekopen.

Ineens loop ik op een 15 kilometer lange wandel- en fietssnelweg die rechtstreeks naar mijn geplande tussenstop in Sankt Wendel leidt. Dit loopt lekker gelijkmatig en iets koeler tussen de bomen en ook gezellig met alle zondagse recreanten op de fiets of (hard)lopend. Sommigen antwoorden zelfs op mijn “Gute Moje” (zo zeggen ze dat hier).

Ik word gewaarschuwd om even te stoppen want even verderop staan drie jonge ooievaars in hun nest te wachten op hun ouders. Helaas net te ver weg voor een mooie foto.

Pauze! Sankt Wendel blijkt weer een toeristisch briljantje op het Duitse platteland. Er is horeca met meer dan schnitzel en pommes. Ik kies de falafel bowl met wat achterf een fantasievolle interpretatie van de falafel blijkt te zijn. Wie zei er dat Duitsers geen fantasie hebben? Maar ik vond het allang best.

Als je plaatjes van de prachtige kerk en het historische gebouw van de Landesamt tegenover het treinstation wil zien, moet je maar even op Google kijken. Ik lag in de schaduw in het park.

Hoe ik dan weet van dat gebouw tegenover het tankstation? Omdat ik zo verstandig ben geweest om eind van de middag daarvandaan met de trein naar het dorp van mijn volgende overnachting te rijden.

Langzaam lopen is inderdaad beter voor de pijn in mijn heup, maar na 15 kilometer in deze hitte (het is inmiddels 33 graden volgens de meteo) is het toch wel afzien geworden. Nog 13 kilometer erbij was echt te veel geweest. En dan heb ik er nu ook nog een ontstoken teennagel bij. Het leven van een pelgrim gaat niet over rozen!

Niet dat de vertraagde trein (het blijft openbaar vervoer)  mij rechtstreeks voor mijn nieuwe hotel afzet hoor. Dat was toch weer een goede 2 km lopen langs de provinciale weg.

Mijn onderkomen blijkt gemodelleerd naar een Soviet barak uit de Koude Oorlog. Ook van binnen. De naam hotel is ietwat ambitieus voor deze verpleegstersflat zonder verpleegsters. Er was iemand om de deur open te doen toen ik aanbelde en er is morgen een ontbijt. Maar niet te vroeg aub want het is laat geworden dit weekend. En oh ja, er is ook een restaurant maar dat is nu dus dicht.

Ik ben een van de twee gasten, maar desalniettemin blijkt de enige beschikbare (want schoongemaakte) kamer op de bovenste verdieping te liggen. Onder het platte dak en met een groot raam op het zuidwesten. Ofwel het is hier nog warmer dan buiten en dit blog typen genereert meer zweet dan de hele Eifelsteig bij elkaar. Ik heb al twee keer gedoucht en er komt nog wel een derde keer bij.

Het gaat weer een leuke nacht worden! Morgen koelt het af en kan ik struikelend naar mijn volgende stop in de volgende stad. Want omdat dit “hotel” als noodoplossing was geregeld door mevrouw sorry kamer dubbelgeboekt, ligt het niet echt slim op de uitgestippelde route. Tijd om hopelijk lichamelijk nog iets te herstellen!