100 Bad Days

A hundred bad days made a hundred good stories
A hundred good stories make me interesting at parties

Nou dat dus. Of zoals een van mijn oude bazen zou zeggen: “als het makkelijk was, dan vroeg ik het wel een uitzendkracht “

Na de uitputtingsslag van gisteren, had ik wel gerekend op een moeilijke dag. Zo snel zal het herstel wel niet gaan. Waar ik niet op gerekend had, was een hooikoortsaanval om 2 uur ‘s nachts. Hartstikke jammer want ik lag tot die tijd heerlijk te slapen in een lekker zacht bedje in een koele en donkere kamer. Vervolgens zag ik het 3 uur en 4 uur worden, om uiteindelijk om 7.15 door de wekker wakker gemaakt te worden. Dat was ook een primeur, want sinds het begin van dit avontuur had ik die nog niet gehoord. Gelukkig had ik die wekker voor de zekerheid gezet, anders had ik er nu nog in gelegen. Hmmm, eigenlijk best een aanlokkelijk idee.

Bij het inpakken zie ik vervolgens mijn vest nergens liggen. Grrrrr, 🤬 🤬 waarschijnlijk laten liggen bij het Italiaanse restaurant waar ik gisteravond heb gegeten. Na m’n petje, nu het tweede dat ik onderweg kwijt raak. Dit moet geen gewoonte worden!

Snel strompelloop ik op mijn slippers (het was 7.45 uur en ik was nog niet zo soepel)  langs het terras om te kijken of het vest misschien nog op de stoel lag. Helaas was dat niet zo. Maar toen ik door het raam naar binnen keek, zag ik hem aan de kapstok hangen. Gevonden! Maar hoe krijg ik hem nu terug? Ik zag dat ze om 11 uur open gingen, dat viel nog mee. Ik had vanwege de verwachte hitte graag op tijd op pad gegaan, maar dat moest dan maar wachten. Eerst maar terug naar het hotel en ontbijten.

Van het buffet mocht ik voor onderweg tegen geringe kosten extra broodjes voor onderweg meenemen. Én, ik kreeg ook nog een appel. Na gisteren en de tips in de reacties precies wat ik nodig had.

Weer terug bij de Italiaan, bleek de schoonmaakster al aanwezig te zijn. Wat een mazzel! Snel m’n vest gepakt en op pad.

Natuurlijk moet er weert flink geklommen worden om Gerolstein uit te komen.

Daarna ging het steil op en af door het bos.

Uren verder, meer afgelegen kan eigenlijk niet, dit huis met voor de deur een tot vakantieverblijf omgebouwde bouwkeet. Als ik dat had geweten!

Voorlopig het laatste plekje met schaduw. Tijd voor het appeltje. En klaarmaken voor het grote zweten op de open velden.

Welk eigenaardig ritueel hier wordt uitgevoerd, weet ik niet.

Prachtig uitzicht rondom.

Dit zou toch echt een pad moeten zijn. Ik heb me er maar doorheen gestort in de hoop dat er niet ergens een greppeltje lag

Een halfuur voor aankomst toch nog weer een pauzeplekje met schaduw. Tijd om weer even op adem te komen, uit te dampen en het laatste water op te drinken. Ik krijg nog even gezelschap van twee paarden en hun ruiters.

Dan is het toch echt de hoogste tijd voor de laatste 3 kilometer. De afdaling het dorp in belooft al weer het nodige voor morgen…

Mijn hotel wordt gerund door een Nederlands stel dat een jaar geleden nog niet wist dat ze in de horeca zouden gaan. Laat staan in Duitsland. Erg grappig hoe ze hier met hun gasten omgaan, met alleen maar zeer rudimentair Duits en verder vooral onbevangen charme en vriendelijkheid. Ze hebben een gezellig en vol terras. Hier is het goed vertoeven.

Blij dat ik deze dag tot een goed einde heb gebracht. Morgen de laatste volle dag in de Eifel!

Het wordt hier de komende week heel erg heet, dus ik zal net als vandaag proberen het tempo wat omlaag te brengen. De lengte van de etappes voor deze week kan ik niet meer aanpassen.