Easy

Nee het was vandaag geen uitgesproken makkelijke, maar wel een ontspannen dag. De route voor vandaag zou niet heel lang zijn en met het gemak van gisteren in gedachten kon ik daar rustig naar toe werken. Ondanks de heel matige nachtrust helaas. De “verdoven met oordopjes”-truc werkt blijkbaar niet altijd. 

In mijn pension logeerden ook twee technici die voor Deutsche Bahn aan de slag moesten. Ze bleken zelfstandige aannemers te zijn, werkzaam vanuit Bremen, en met een van hen had ik ‘s avonds lang zitten praten. De ander liep wat steunend en kreunend rond. Hij was die middag door zijn rug gegaan. Helaas iets dat voor mij erg herkenbaar is. Ze zijn ‘s avonds laat nog naar een noodapotheek gereden om Diclofenac te halen, maar desondanks kon hij vanochtend niet uit zijn bed komen. Er moest medisch vervoer aan te pas komen om de man terug te brengen zodat de ander aan het werk kon.

Dit is natuurlijk ook mijn nachtmerrie scenario. Gelukkig houdt mijn rug zich goed. De pijn is niet erger dan normaal en hindert niet echt. 

Door alle commotie wel iets later vertrokken dan de bedoeling.

En dan staat er op nog geen kilometer afstand al meteen zo’n heerlijke houten ligstoel. Ik was net vertrokken, maar toch even van de ontspanning genoten. Je weet nooit wanneer het weer kan.

Geen briefje van de boswachter met excuses te bekennen helaas. Het volgende halfuur heb ik tot m’n enkels door de modder moeten baggeren omdat het pad volledig was stukgereden door zwaar materieel.

Hierna werd het gelukkig weer een stuk beter.

Welkom in Duitsland? Huh? In welk niemandsland was ik dan al die tijd? België is al weer een heel end weg.

Omdat ik de dooie Duitse dorpjes inmiddels wel een beetje zat ben, heb ik een kleine omweg genomen om Blankenheim te bezoeken. Normaal ben ik niet zo van de toeristische dorpjes, maar nu ik alleen reis en verder onderweg bijna niemand tegenkom, is het wel eens verfrissend om niet alleen met mezelf te praten. 

En warempel! Een open horecagelegenheid. Dat was de omweg wel waard. Ik heb uitgebreid de tijd genomen voor een cappuccino en een thee en voor een gesprek met de mensen aan de tafels om mij heen.
Nog een kleine pauze om van een afstandje naar het dorpje te kijken en vooral om ook mijn broodjes van gisteren en eergisteren op te eten.

Toen werd het de hoogste tijd om weer echt serieus op pad te gaan. Ik moest nog wel een behoorlijke afstand en hoogte overbruggen. Daarbij was het ook een heel stuk warmer en benauwder dan gisteren. Het werd dus toch een stuk vermoeiender dan verwacht.

Zie je de roofvogel? Hier werd gemaaid en ik vermoed dat het roofdier op zoek was naar nestjes van weidevogels die bloot werden gelegd, of zich heel veel zorgen maakte om het eigen nestje dat hier misschien in het gras verscholen lag.

Dit was een leuke afdaling… op ski’s! Met schoenen toch van een hele andere orde. Maar al doende leer je.

Liefelijk stroompje. Moeilijk om voor te stellen hoe nog maar een jaar geleden deze stroompjes voor enorme verwoestingen en honderden doden zorgden.

Vanaf de hoogvlaktes steeds maar weer prachtige uitzichten.

Eikenprocessierupsen zijn dit niet. Welke wel?

Mijn hotel voor vandaag. Tegenover de klokkentoren dus uitslapen gaat er deze zaterdag niet van komen. Extra vroeg naar bed dan maar. Het hotel heeft zowaar een restaurant met een kaart waarop meer staat dan schnitzel. Benieuwd wat er straks nog te krijgen is.

Morgen ruim 25 kilometer te gaan en geen leuke detours naar liefelijke stadjes (of plekjes met eten, drinken of zelfs maar een wc). Benieuwd hoe dat zal gaan.