Used to It

Het gaat wennen! Langzaam maar zeker krijg ik een dagelijks ritme. Ergens tussen 5.00 en 6.00 wakker, blijven liggen tot iets voor zevenen. Dan opfrissen en alvast wat spullen inpakken. Ontbijten en zo mogelijk lunchbroodjes inpakken. Dan de laatste spulletjes bij elkaar rapen, uitchecken en op pad.

Vandaag ongeveer 20 kilometer naar de volgende stop in de Eifel richting het zuiden. En die loop ik inmiddels ondanks alle klim- en roetsjpartijen behoorlijk soepel. Al zeg ik het zelf. Zeker met de gematigde temperaturen en het fris briesje van de laatste dagen heb ik weinig moeite met deze afstand. Voor de vorm hou ik een pauze of wat om te drinken of te eten, maar niet per se om uit te rusten. Zouden ze dan toch gelijk hebben dat redelijke lopers dagelijks 25 en goede lopers dagelijks zelfs 30 kilometer lopen? Ik ga het maar eens proberen.

Vandaag voor de afwisseling niet meteen een forse klim om op hoogte te komen, maar eerst een afdaling naar het dorp. Mijn hotel lag immers al wat hoger.

En dat is maar goed ook, anders had het er nu net zo uitgezien als het hotel hierboven op de foto. De binnenstad is volop in restauratie. Waar trouwens wel aan gewerkt wordt in tegenstelling tot wat de behoorlijk kritische Amsterdamse eigenaren van een van mijn vorige hotels beweerden. De winkels zijn grotendeels gesloten, maar voor iedere winkel staat een verkoopwagen waaruit de waren verkocht worden. Op de achtergrond wordt druk gerepareerd.

Vervolgens natuurlijk wel de gebruikelijke klim, met mooi uitzicht op de omgeving als beloning.

Ook zo’n karakteristiek beeld van de trip. Als er al ergens horeca is, dan is het gesloten of alleen op exotische tijden geopend. Gelukkig heb ik de Kaffee und Kuchen al niet meer in m’n systeem.

Overigens zit er in ieder dorp wel minimaal een apotheek en een gezondheidscentrum. Duitsers zijn ontzettende hypochonders zo laat ik mij vertellen. Tweederde van de televisiereclames schijnen voor medische of paramedische producten te zijn en de kijkers laten zich graag iedere kwaal aanpraten waar de grote Duitse industrie een middeltje voor heeft bedacht. Zo is mij uitgelegd, ik heb daar zelf natuurlijk geen onderzoek naar gedaan 😀

Mijn entry voor de informele “blog een vlinderfoto” challenge die ik met Eva heb 😀. Helaas niet op mijn hand, maar wel mooi dichtbij.

Flinke delen van de route van vandaag liepen over de toppen van het gebied. Weidse uitzichten en mooi te zien hoe de dorpen over de valleien verdeeld zijn.

In het bos hingen nette briefjes van de boswachter dat de wandelpaden helaas in slechte staat zijn. Niet alleen is de hele regio met man en macht bezig om de gevolgen van de grote overstroming in de dorpen te repareren, ook heerst er een plaag van schorskevers waardoor de druk op aannemers, bosbouwbedrijven en anderen nog hoger ligt.

Na alle regen van de laatste dagen waren de paden vooral erg zompig. Schoon blijven kan je natuurlijk vergeten, maar ook overeind blijven is best een uitdaging. Vooral als de afdalingen stijl zijn. Gelukkig helpen de stokken hier bij.

Ik was en ben nog steeds niet van plan mijn wandelbroek te wassen. In tegenstelling tot de andere kleren is deze niet van merinoswol en ik vermoed dat het lang duurt voordat deze droog is, als ik hem al schoon krijg. Misschien dat ik het eens probeer met een van de afritsbare broekspijpen. Mocht er een rare melding komen dat er een man rondloopt met een halve broek aan, dan weet je nu wie dat kan zijn.

Hé toch een bewoond klooster! Je schijnt er te kunnen slapen, maar ik had een uurtje zuidelijker al wat geboekt.

Ze hebben wel een Klostercafé… vooruit, een mens moet ook lunchen nietwaar?!

Spectaculaire uitzichten van 560 meter hoogte. De hoogste berg van de regio staat op de onderste panoramafoto en is 588 meter hoog. Grappig om te bedenken dat dit ongeveer de hoogte is waarop ik vroeger in mijn eenmotorige vliegtuigje veilig boven Nederland vloog.

Mijn pension van vandaag is een van de enorme woonhuizen in een nieuwbouwwijk van het verder volstrekt karakterloze dorpje Marmagen. Naast het woongedeelte van de bewoners, zijn er ook zo te zien minimaal drie “Gästenzimmer” met elk een eigen badkamer. En nog een grote serre die is ingericht als ontbijtzaal.

Het pension heeft geen restaurant dus na het aanmelden en douchen moest ik er weer op uit om iets te eten te vinden. Er blijkt nog maar een restaurant in het dorp te zijn en dat is alleen op donderdag en vrijdag open is. Het is donderdag, dus mijn geluksdag. Overigens bood mijn gastheer aan om in geval van nood iets te eten voor mij te maken want bezorgd wordt hier ook niets. Vrees niet, ik zal niet verhongeren.  Benieuwd hoe deze schnitzel zal zijn, ik ben inmiddels ervaringsdeskundige en gewend😂