In the End

Het venijn zit hem vandaag in de staart. 

Gisteren een ontspannen en lichte avondmaaltijd met een grote Salatteller en een stukje forelfilet. Daarbij een glaasje Riesling en die kwam zo goed aan, dat om kwart over negen letterlijk en figuurlijk het licht uit ging. Ik sliep binnen een paar minuten. Natuurlijk wel weer heel vroeg wakker, maar die eerste extra uurtjes heb ik toch maar te pakken.

Speciaal voor mij was het ontbijtbuffet al om 7 uur beschikbaar zodat ik op tijd weg kon om de warmte een beetje voor te zijn. Na een goed gesprek over politiek, Europa en de boeren mocht ik van de gastvrouw op pad.

Korte broek aan en goed gedoucht met DEET tegen het gebroezem (leuk woord!). Teken worden er blijkbaar niet door afgeschrikt maar het scheelt wel enorm veel muggenbetenjeuk.

Mijn overnachting was in Biberach, maar van dat plaatsje heb ik niets gezien omdat ik ruim 2 kilometer buiten de plaats verbleef.

Nu liep ik op een pad parallel aan de weg van het ene naar het andere plaatsje. Ze waren deze zaterdag allemaal druk met recreanten en bezoekers en in het mooie Haslach im Kinzigtal was het zelfs markt vol groenten, fruit en vlees uit de omgeving.

Het was zowaar gezellig. Een beetje alsof je langs het Gardameer loopt.

Het raadsel van gisteren is nog niet opgelost. Nee, het is geen thee. Het loopt volledig uit de hand met de opwarming van de Aarde, maar zo erg is het in Duitsland nog niet.

Hier nog een hint. Ze maken er blijkbaar ook sterke drank van. Lijkt mij een prima doel, alles beter dan op je bord.

En toen dus weer het bos in. Maar eerst naar het bos toe klimmen via onbeschutte asfaltwegen die inmiddels zinderen van de hitte. Ik ben dan wel vroeg op pad gegaan, maar als én de hitte gedurende de dag opzet én de route wordt dan pas echt zwaar, dan heeft vroeg vertrekken  niet heel veel nut. Uiteindelijk haalt de tijd je gewoon in en moet je er aan geloven.

Even pauze in de schaduw.

Dan deze vlakte oversteken.

Op dit soort dagen ben ik al vrij snel door de ruim 1 liter water heen die ik mee kan nemen. Ook het appeltje was al lang verdwenen. Even doorbijten dus.

Na een klim tot ruim 600 meter met weer uitdagende stijgingspercentages, komt dan toch altijd weer het frustrerende moment dat je weer moet afdalen want de plaatsjes liggen ook hier in het Schwarzwald schijnbaar allemaal in het dal. Misschien is dat dalen wel lastiger en zwaarder dan klimmen. Zeker als het steil omlaag gaat voel ik al snel m’n knieën protesteren. Wat is er mis met een tunnel? Zo inefficiënt dit.

Uitrollend kom ik terecht in Oberprechtal. Helaas niet zo’n leuk plaatsje als die die ik achter me heb gelaten. Veel pensions en zelfs een luxe 4* hotel, maar geen winkels, bakker, café of restaurants dus van het plan om de warmte te ontvluchten via een eenvoudige lunch en vanavond in het pension m’n meegenomen broodjes en worst van de markt op te eten komt niets terecht.

Het is nog maar 2 kilometer naar het pension waar ik vanavond overnacht, maar ik besluit dan maar op een bankje in de schaduw uitgebreid te lunchen en te pauzeren. Het waait wat en ik zit aan een klein stroompje dus hier is het goed uit te houden.

Ietwat stram maar een stuk afgekoeld en uitgerust kan ik beginnen aan de laatste kilometers.

Morgen een iets langer traject, een hete dag en vanwege de zondag ongetwijfeld geen vroeg ontbijt. En onderweg natuurlijk weer alles dicht. Hopelijk mag ik wat proviand meenemen van het ontbijt.