Opzij

Ik heb een beetje haast vandaag. Nou is dat best vreemd in mijn huidige staat van Zen. Het voelt echter wel degelijk zo.

Wat is het geval: er is voor vanmiddag slecht weer voorspeld. Erg slecht weer met heel veel regen. En onweer. Op zich is dat niet iets waarop ik mijn plannen aanpas. Regen komt, regen gaat. Nat word ik toch, al was het maar van binnenuit. 

Voor vandaag stond nog een oorspronkelijk etappe gepland. Zo eentje die hoort bij de Eifelsteig. En die van vandaag kan ik best kort maken. Met een klein kansje dat ik het droog hou. Ik ga ervoor!

Het begint inmiddels routine te worden: ‘s middags bergaf het dorp in, ‘s ochtends bergop er weer uit. De klim van vandaag, Einruhr uit, was wel een hele heftige. Met steigingspercentages tot 28%. Dat is over 10 horizontale meters dus bijna 3 meter de lucht in!

Het had die nacht nog flink geregend dus het pad was nat en glibberig. Aan mijn stokken had ik daarom niets. De gladde helling was ook zo’n beetje het uiterste dat mijn schoenen nog aankonden. Het voelde alsof ik met rolschaatsen een half-pipe beklom. 

De afdalingen tussendoor waren net zo uitdagend.

Een veelzeggende statistiek: na een uur was ik nog maar iets meer dan 2 kilometer opgeschoten. 

Vervolgens liep ik op de toppen van het massief en een prachtig uitzicht rondom. 
 

Dit was niet alleen maar mooi, het was ook een beetje griezelig want in de verte was het al geruime tijd aan het onweren. En dat kwam dichterbij. Die kale hoogvlakte leek mij geen fijne plek om overvallen te worden door onweer. Dus als een speedrun er overheen, op zoek naar een pad naar beneden met bomen als beschutting.

Eerst kwam ik nog een totaal verlaten dorpje tegen. Dit bleek in de Tweede Wereldoorlog verwoest te zijn door artillerievuur van de Duitsers. Daarna is het in gebruik genomen als militair oefenterrein.   Maar ook de militairen zijn inmiddels vertrokken.

De meeste doorgangen waren dichtgemetseld, maar de kerk en wat schuren waren nog toegankelijk. Handig om te onthouden, mocht ik het onweer niet voor kunnen blijven.

De route bleef vasthouden aan kale vlaktes, maar in de verte zag ik weer bossen waar ik doorheen moest. Met de wildhutten erbij en mijn eigen noodtentzeil voldoende mogelijkheden om te schuilen.

De regen zat me inmiddels echt op de hielen, maar ik had nog een uurtje om mijn bestemming te bereiken.

Nee, geen uurtje, nog maar een kwartier! De spanning stijgt. Mijn hartslag ook. Net als de vochtigheidsgraad aan de binnenkant van m’n shirt, sokken en broek.

Maar hoe vaak kan je nou de binnenkant van een bijenkorf zien? Die kans laat ik niet lopen.

Net op tijd kwam ik aan bij het hotelletje. De eigenaren hadden me natuurlijk nog lang niet verwacht, maak de kamer was al klaar dus ik kon er in. Heerlijk douchen.

Vanavond tussen 18 en 19 uur is er weer een kleine dinerkaart voor de hotelgasten. Gemünd is namelijk zwaar getroffen door de grote overstromingen van vorig jaar. In het dorpje komen twee rivieren samen, de Olef en de Urft en die hebben enorme verwoestingen aangericht. Het centrum is nog steeds niet opgebouwd. Men schijnt nog te wachten op de toegezegde gelden van de overheid. Tot die tijd is er naast mijn huidige hotel geen bedrijvigheid in het dorp.

Overigens schijnt de beroemde oud-voetballer en bondscoach van Oranje Georg Keßler uit dit dorpje te komen.

Ik wilde later vanmiddag eigenlijk nog even het centrum bekijken, van pelgrim naar ramptoerist zeg maar. Maar het blijft maar regenen en mijn broek is net droog. Dus die foto’s moet je maar op Internet opzoeken. 

Morgen weer een langere etappe, de eerste waarin ik de Eifelsteig definitief heb losgelaten. Benieuwd hoe dat bevalt.