So Many People

Zo, dat is wennen! Waar ik afgelopen dagen nauwelijks mensen zag, werd het vandaag ineens druk.

Het begon gisteren leuk; een Nederlands stel op een tandem kwam tegelijkertijd met mij aan bij het hotel. Vanochtend zaten we samen aan het ontbijt en konden we een praatje maken. In een vorige trip naar Spanje hadden ze het streven om dagelijks 100 kilometer te fietsen, nu gaan ze naar Zuid-Frankrijk en doen ze het wat rustiger aan. Van terrasje naar terrasje. Dat klonk mij goed in de oren! Hopelijk vinden ze er veel, dan zijn er ook wat voor mij.

Het zou mooi weer worden vandaag, een goed moment om mijn zonnige shirt uit de tas te halen. Was het opgevallen? De weersverwachting zat er overigens flink naast want ik heb veel miezerige en steviger buien over me heen gehad. Zonder jas nog steeds, want het blijft best warm en we klimmen gewoon nog door hè. Dat krijg je als je bijna onder zeeniveau woont, dan is de rest van de wereld bijna per definitie bergop.

Vandaag  niet alleen een ellenlange klim,  maar ook een hele stevige afdaling. Liggen alle dorpjes in Italië uit defensieve overwegingen meestal bovenop de helling, hier in het beschaafde Duitsland liggen de steden en dorpen meestal in een dal. Dicht bij de rivier. Kwestie van prioriteiten denk ik. 
 

Maar oh ja, al die mensen dus. Ik wist al wel dat de Eifelsteig een toeristische trekpleister is. En vandaag Tweede Pinksterdag is natuurlijk ook een zondag. Dat betekende heel veel wandelaars en fietsers. Omdat een flink deel van de officiële Eifelsteig route vandaag bijna kaarsrecht door de bossen gaat, je ziet het straks op het kaartje, lopen er dus altijd mensen voor en achter je.

Het laatste stuk was mijn eigen improvisatie en daar liep ik dus alleen. De komende dagen laat ik die officiële route sowieso los. Alles is hier mooi en alle Eifelsteig-omwegen kosten ook veel energie.

Ik ben trouwens ook nog even in België geweest! 

Dat laatste stuk was dus een lange, steile afdaling over een rotsig pad naar het plaatsje Monschau dat blijkbaar een toeristisch hoogtepunt is. Inmiddels was het behoorlijk zonnig geworden en er liepen ontzettend veel toeristen rond die net als ik de oude panden en straatjes bewonderden. Het is dan ook echt een bloedmooi dorpje met als ik me niet vergis ook nog een kasteel. Gewone winkels heb ik niet gezien, wel souveniershops, ijswinkels en zelfs een accordeonist , enfin je hebt een beeld.

Mijn hotel heet Graf Rolshausen, maar als het Graaf Dracula had geheten, had ik het ook geloofd. Een ontzettend leuk sfeertje dat erg aan het slot van de beroemde graaf doet denken. De Oost-Europese dame van de receptie past precies in het plaatje. De venijnig krakende vloeren, trappen en bedden doen de rest.

Over die terrasjes van hierboven gesproken, die ben ik vandaag natuurlijk weer niet tegengekomen. Direct na de start verdwijn je in de natuur om er vlak voor aankomst weer uit te kruipen. Goed voor de lijn! Van afvallen merk ik trouwens erg weinig hoor. Geen idee waar alle energie vandaan komt, maar mijn reserves lijken nog onaangeroerd.